وقتی وب 2 با گسترش شبکههای اجتماعی در دنیای مجازی اعلام حضور کرد، خیلیها نشستند و فاتحهای نثار وبلاگها کردند و اونها رو هم مثل خیلی از چیزهای این دنیا در کلکسیون زندگیشون جا دادند!
اما حالا که چند سالی از ترکتازی توئیتر و فیسبوک و این اواخر جیپلاس میگذره، هنوز هم این وبلاگستان هست که زنده و پویا به حیات خودش ادامه میده و خیلیها هم روزمره جذب نوشتن در این خانههای مجازی میشوند… درسته دیگه از اون تب وبلاگنویسی خبری نیست و نوشتن در وبلاگ دیگه یکی از فانتزیهای زندگی ما نیست که هر از چندگاهی برای تفاخر از اون استفاده میکردیم! اما هنوز هم اینجا خانه ما هست، اینجا جایی هست که وقتی از هجوم 140 کارکترها، لایکها و لینکهایی که از سراسر این دنیای مجازی بی در و پیکرتر از دنیای واقعیمون خسته میشیم و فکر نوستالوژیهای دنیای مجازیمون میافتیم سری میزنیم به این خانههای مجازیمون و میریم توی لاک خودمون تا فراغتی پیدا کنیم برای سکوت و خلوت و مراقبه، جایی که در حلقه دوستان مجازیمون و هر از چند گاهی رهگذری که به سبب دل نوشتههامون گذرش به وبلاگمون میافته و خودش رو همراه دست نوشتههای مجازیمون میبینه، دور هم جمع میشیم به بهانه هر نوشتهای تا حس تنهایی دنیای واقعی مجالی پیدا نکنه برای سایه انداختن روی زندگیمون و دلمون غرص باشه به بودن چند نفر همدل و همفکر تا گذر این ایام خیلی سخت نباشه…
شاید برای نسل توئیت و استوت نویس این روزها نوشتن در صفحههای ساده و خالی از فانتزیهای شبکههای اجتماعی کار بیمعنایی باشه اما برای بلاگرهایی که بخشی از زندگی حقیقی و مجازیشون، با نوشتن در این صفحات ساده و بیریا درهم تنیده شده، این خانههای مجازی یادآور خیلی از خاطرات زندگیشون هست، دوستهایی که پیدا کردیم، عشقهایی که بهم پیوستند، تجربیاتی که باعث شد احساس کنیم بزرگتر شدیم و نوشتههایی که دریچهای تازه به زندگی ما گشودن، اینها بخشی از اون نوستالوژی هست که نسل بلاگرهای ایرانی با خودشون بهمراه دارن و مطمئناً خیلیهاشون مثل من بودن و سرکیف شدن از این نوستالوژی رو با اومدن ابزارهای جدید و پر هیاهوی شبکههای اجتماعی از یاد نخواهند برد…
زنده باد وبلاگ و وبلاگنویسهایش با هر مرام و عقیده و اندیشهای.
بله امير جان براي كسي كه از اول با وبلاگ ووب نويسي اشنا شده باشه واقعا اين لايك ها وتوييت ها بي معنا وضعيف ديده ميشه و براي كساني مثل من كه اكثر دوستاي خوبم رو از اين وبلاگها پيدا كردم خيلي اين موضوع پررنگ تر ديده ميشه….يك حياط خلوت امن واروم براي اونچه تو زندگي بهش بها ميدم….
موافقم عزیز، برای همینم هست که به نظرم اکثر بلاگرها با سابقه کمتر در تب شبکههای اجتماعی از بلاگ و خوانندههای قدیمیشون غافل شدند و اونها تنها ابزاری برای تعامل بیشتر و بهتر با خوانندههاشون شد وگرنه خانه های مجازیشون همچنان پا برجا و حریم خلوتشون هست.